Hoe gaat het met je?

‘Hoe gaat het met je?’ Al stotterend zeg ik tegenwoordig ‘uhm ja, het gaat oké’. Hoe ik voorheen met gemak altijd kon zeggen ‘het gaat goed hoor. Ik heb het druk, maar ach dat zijn we allemaal toch?’, hoe lastig ik deze vraag nu vind. Het zinnetje ‘het gaat goed met mij’ krijg ik er gewoonweg niet meer uit.

Nadat de oké gezegd is betrap ik mijzelf erop dat ik aan het bedenken ben wat mijn volgende zinnen gaan worden. Ga ik voor de korte versie? Dan heb ik een hele korte versie, ik stop bij oké. Doe ik nog een kleine toelichting? Dat vertel ik wat over mijn energieverlies bijvoorbeeld. Of ga ik voor de langere versie? En krijgt de persoon the whole package? Oh en dan is er ook nog de setting. Staan we in de supermarkt, in een drukke winkelstraat, in een groep of heb ik quality time samen.

Dappere poging

Wat kan een simpel zinnetje als ‘hoe gaat het met je’ een stormloop geven aan gedachten en gevoelens. Of is de vraag toch niet zo simpel? Antwoorden we niet altijd gewoon standaard met goed. Om maar niet te hoeven voelen hoe het nu écht gaat. Nooit eerder ben ik me daar zo bewust van geweest als nu. Een klein zinnetje, een vraag met een antwoord met zoveel inhoud – leuk of minder leuk, met een mogelijke lading, kwetsbaarheid en met een verhaal. Alhoewel mijn verhaal slechts een schim is van het antwoord op het zinnetje ‘hoe gaat het met je’, ga ik toch maar eens een dappere poging doen.

Er zijn dagen waarop ik zo moe ben dat ik gedoemd ben om op de bank te liggen, terwijl ik daar niet wil liggen. Ik heb momenten dat ik helemaal klaar ben met de medicijnen, omdat de medicijnen mij zo traag maken. Maar ik kan niet stoppen met mijn medicijnen, want dat betekent dat mijn hart sneller achteruit zal gaan en resulteert in een slechtere prognose. Iedere dag sta ik 1-0 achter, zelfs na een goede nacht slapen kan ik me ontzettend moe voelen. Klaar ben ik met weer een ziekenhuisbezoek, met weer een onderzoek. Met veel geduld hebben. Soms heb ik het gevoel dat ik wil schreeuwen, schreeuwen om alle veranderingen in het leven en terug willen gaan naar hoe het was.

Verlangen

Het ene moment ben ik zo ontzettend verdrietig, dan huil ik omdat mijn vurige wens om in verwachting te zijn ons is ontnomen. Voel ik me schuldig naar Bart omdat ik hem geen vader kan maken, ook al zegt hij dat ik me niet schuldig hoef te voelen. Het andere moment ben ik boos, boos op mijn lichaam dat mij nu gevangen houdt. Boos dat ik soms activiteiten van de dag moet schrappen omdat mijn lichaam voor die dag wat anders heeft bedacht. Boos omdat ik mijn leven al zo anders in heb moeten richten.

Als ik even boodschappen doe in het dorp waar ik woon en jonge vrouwen zie lopen die zwanger zijn of als ik hen met hun kinderen zie lopen, dan zijn er momenten dat ik vervolgens weer huilend in bed lig. De confrontaties zijn overal en zitten ‘m soms al in de kleinste dingen. Het verlangen is intens. Het is zo’n leegte, het is alsof een deel van jezelf verdwijnt.

Ik voel soms een jaloezie naar mijn omgeving, een omgeving dat doorgaat. Met werken, met ambitie, met een gezin stichten, met gewoon normale dingen doen. Dat energie kent. Die wereld is mij nog bekend, met één been sta ik nog steeds in die ‘gezonde wereld’ maar met het andere been leer ik leven met beperkingen. Terwijl ik ook zo graag door wil gaan. Ik ben ook gewoon een begin dertig jarige maar ik leer steeds meer leven met mijn stomme handrem. Soms ben ik recalcitrant en eet ik toch die veel te zoute pizza van de pizzeria, omdat ik het lekker vind. En heel soms laat ik een dag met meerdere afspraken doorgaan, omdat ik er zin in heb. De prijs betaal ik de dagen daarna. Ik wil ook leven en genieten.

Eenzaam

Verdrietig ben ik, als ik bij de huisarts zit voor anticonceptie. Bij de eerste zin val ik in tranen uit. Ik wil hier niet zitten, niet voor dit. En toch is dit nu onze realiteit. Bart en ik zeggen nog vaak tegen elkaar ‘oh, dit is een leuke naam’ waarop we vervolgens elkaar zonder woord aankijken en de pijn in elkaars ogen kunnen zien. Ik huil omdat ik mijn vriendinnen zwanger zie worden, natuurlijk gun ik ze het allemaal. Alleen had ik dit ook zo graag willen beleven en ook samen met mijn vriendinnen. Dit was immers altijd het idee.

En er zijn momenten van eenzaamheid – omdat de hartaandoening en bijkomende processen niet zichtbaar zijn. Van buiten zie ik er namelijk nog steeds als een gezonde jonge vrouw uit. Ik ben daarnaast ook nog niet altijd berekend op de buitenwereld als ik bijvoorbeeld in de sportschool langzamer fiets en ineens de opmerking krijg “kom op, je bent een jonge meid – even harder door fietsen!”

Dromen

Ik voel me soms zo verdwaald en ben soms zo bang voor de toekomst. Tegelijkertijd is er geen andere weg dan alles onder ogen zien en de controle proberen wat meer los te laten. De ene dag lukt het beter dan de andere dag om niet zo te ’touwtrekken’ met angst, verdriet, frustratie en verlangen. Het is iedere dag een beetje meer leren, iedere dag ervaren en zien als een geschenk. Dromen hebben voor de toekomst en vooruit durven kijken. Vertrouwen hebben in het proces.

De volgende keer als ik iemand vraag hoe het gaat, zal ik met een glimlach luisteren naar het antwoord. Wetende dat er achter een ‘goed’ of ‘oké’ altijd een verhaal zit.

19 reacties op “Hoe gaat het met je?”

  1. Suzanne van Os

    Lieve Manon,

    Knap, hoe je dit opschrijft. We zien de pijn en verdriet bij jullie.. Soms lastig, hoe we jullie kunnen helpen.. Al wonen we nu toch zo dichtbij. Zoals gisteren, geniet van de kleine momenten die je soms wel kan doen. Jij en Bart zijn kanjers voor het leven. TROTS op jullie.

    1. Lieve Suus. Wat een ontzettend lief bericht van jullie. We weten dat jullie er altijd zijn en dat is alles waar we heel dankbaar voor zijn. De kleine momenten van genieten zijn erg waardevol (nog meer geworden). Dank voor de liefde in al jouw woorden. Liefs van Bart en mij

  2. Ook deze keer weer met tranen in mijn ogen je verhaal gelezen. Je beschrijft het zo mooi en puur.
    Ook ik denk iedere dag aan je en hoop zo dat er momenten zijn die een glimlach op je lieve gezichtje toveren en dat er uiteindelijk steeds meer goede momenten/dagen voor jou en Bart komen.
    Dikke knuffel voor jullie allebei.

    1. Wat onwijs lief je bericht, lieve Mickey! Ik ben er stil van. Het doet ons goed om zoveel liefde in de berichten te lezen. Het voelt warm jouw woorden. Hele dikke knuffel terug van ons!

  3. Lieve Manon en Bart
    Manon wat heb jij jullie situatie weer mooi opgeschreven. Wat is het leven hard en oneerlijk, waarom wij zullen jullie vaak denken😢
    Een antwoord krijg je daar nooit op. Respect voor jullie allebei❤️. Dirk schrijft het mooi op hier boven. Fijn dat je lieve vrienden en familie hebt.
    Liefs van Wim en Nita

    1. Lieve Wim en Nita,

      Een antwoord krijgen we er zeker niet op en proberen we dan ook los te laten.. Neemt zeker niet weg dat we onszelf deze vraag vaak genoeg gesteld hebben. We hadden ons leven zo graag anders voor ons gezien. We zijn dankbaar met zulke lieve familie en vrienden om ons heen, dat geeft vertrouwen en steun in de processen.

      Heel erg bedankt voor jullie lieve bericht. Veel liefs voor jullie!

  4. Nog steeds is het heel moeilijk om een goede reactie te geven. Wat schrijf je als iemand in zo een k..situatie zit. Ik denk veel aan je en hoop echt zo dat het ooit beter zal worden. Heel veel sterkte voor jullie❤️❤️❤️

  5. Lieve Manon wat heb je jouw gevoelens weer mooi verwoord. En zo waar … zo’n makkelijke spontane vraag als ‘hoe gaat het met je’ kan zeker niet altijd zo eenvoudig beantwoord worden. Zeker niet als je je in een positie zoals jij bevindt.
    Lieve Manon ik hoop zo dat er zich voor jou ook weer lichtpuntjes gaan vormen … dit verdien je zo … 😘🙏🏻💡🕯😘

    1. Lieve Thea. Het is zeker niet altijd eenvoudig te beantwoorden en tegelijkertijd is het zo’n gewoonte van ons om deze vraag te stellen. Dank voor je onwijs lieve bericht, heel warm! Dat steunt. Liefs!

  6. Lieve Manon,

    Elke dag is een cadeautje, vergeet hem niet te zien en uit te pakken.
    De weg die je gaat is pittig met veel hindernissen. Probeer te genieten van de dingen die nog wel gaan en jou ‘energie’ geven.
    Sterkte❣️

    1. Lieve Aagje. Zeker, daar heb je echt helemaal gelijk in. Mooi gezegd. En heel lief wat je zegt, genieten doe ik zeker van de soms ook kleine dingen. Hoop dat jij ook fijn geniet! Liefs

  7. Dirk van den berg

    Lieve Manon wat heb jij dit mooi geschreven wij zien de pijn en staan zo machteloos om dat we zo weinig kunnen doen Ik voel het zo .gelukkig kan monique wel wat betekenen voor jullie in soms we kleine dingen

    1. Lieve Manon en Bart
      Manon wat heb jij jullie situatie weer mooi opgeschreven. Wat is het leven hard en oneerlijk, waarom wij zullen jullie vaak denken😢
      Een antwoord krijg je daar nooit op. Respect voor jullie allebei❤️. Dirk schrijft het mooi op hier boven. Fijn dat je lieve vrienden en familie hebt.
      Liefs van Wim en Nita

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *