Leven met een hart van een tachtigjarige

De eerste keer na het horen van het bericht zit ik weer in de wachtkamer van de poli cardiologie. In één oogopslag zie ik dat ik de jongste ben, naast mij zie ik allemaal oudere mensen. “Dat moet confronterend zijn” zegt mijn zus tegen mij. Ik word geroepen om een ECG te maken. “U bent nog veel te jong om hier te zijn”. Ik glimlach beleefd. Ondertussen lig ik daar op de bank, met mijn bovenlijf bloot en allemaal elektroden op mijn huid tot aan mijn enkels toe. ‘Wat moet ik hier nog aan wennen’ denk ik.

‘En?’ vraag ik naderhand nieuwsgierig aan mijn zus. ‘Wat zag je op het hartfilmpje?’ Voordat ze wil beginnen met wat ze gezien heeft worden we al opgeroepen voor de afspraak met de hartfalenverpleegkundige. We maken kennis met elkaar. “U bent wel erg jong om hier te zitten” begint het gesprek. Hoe vaker ik het hoor, hoe meer ik me realiseer dat het toch wel ongewoon is op mijn leeftijd. Chronisch hartfalen. Allerlei intake vragen worden gesteld, ik ken ze nog vanuit mijn opleiding en werk. Alleen nu zit ik aan de andere kant. De kant van de patiënt. Ik ben nu de patiënt.

Beperkingen

Doordat mijn hart onvoldoende in staat is om goed te pompen is het noodzakelijk dat ik mij houd aan een vochtbeperking en moet ik mij gaan houden aan een zoutarm dieet. Door zout ga ik vocht vasthouden en door teveel aan vocht moet mijn hart harder werken. Wat weer een risico vormt voor mijn hart. Dagelijks speurde ik internet al af om boeken te bestellen over minder zout, gezonde recepten zonder zout en alles wat maar goed kan zijn voor je lichaam waardoor ik nog meer rekening kan houden met mijn gezondheid. Alles wat in mijn macht ligt om te doen, wil ik doen voor mijn hart. Eerder heb ik me nooit zo gerealiseerd in hoeveel producten eigenlijk zout zit.

Onze keuken zag er al snel anders uit met allerlei potjes kruiden en nieuwe ingrediënten. Bart laat mij en zegt er niets over. Heel lief. Bart doet overigens volledig mee in mijn zoutarme dieet. Voor Bart betekent dit preventie van hart -en vaatziekten. Al doet hij soms nog steeds stiekem wat zout op zijn eten omdat het anders ‘te flauw’ voor hem is.

Boos op mijn lichaam

In het gesprek van deze dag en alle gesprekken die daarna volgden met de cardioloog wordt een beleid opgemaakt voor mijn behandeling, waaronder het instellen van medicijnen. De invloed van medicijnen is enorm op mijn lichaam. Nooit heb ik me zo traag en moe gevoeld sinds de start van de medicijnen. De medicijnen zorgen ervoor dat mijn hartslag en bloeddruk laag is en laag blijft, zodat mijn hart niet (snel) overbelast wordt. Het is als gips krijgen voor een gebroken been om het been te beschermen, alleen is dit niet tijdelijk maar voor de rest van mijn leven. In de praktijk betekent dit na iedere inspanning uitgeput kunnen zijn. De normale dingen die altijd zo vanzelfsprekend zijn, kosten erg veel energie.

Aan het begin van de behandeling, werden veel medicijnen uitgeprobeerd. Daardoor werd in die eerste periode een wandeling mij soms al teveel. Toch bleef ik doorgaan. Op karakter. Ik zette een lach op maar eenmaal thuis stortte ik in. Ik bedacht mij, zeker in het begin, dat ik het hebben van deze hartaandoening prima kon blijven combineren met mijn leven dat ik destijds leefde. Maar tevergeefs. Door de traagheid en energieverlies die ik krijg van de medicijnen en de stortvloed aan emoties lukte het allesbehalve mijn oude leven vast te blijven houden.

Ik was zo boos op mijn lichaam; dat het niet meer deed wat het gewend was om te doen. Zoveel tranen, alles plots zo onzeker. Steeds een heel klein beetje meer kwam het besef binnen en dan duwde ik het weer weg – ik wil mijn oude leven niet loslaten maar er is geen keuze. Letterlijk zit ik met een hart van een tachtigjarige opgescheept in mijn lichaam. En met dat hart, mijn hart, heb ik nu te dealen.

23 reacties op “Leven met een hart van een tachtigjarige”

  1. Lieve dappere Manon,

    Er gaat geen week voorbij dat ik niet even aan je denk.
    In mijn ervaring als ccu verpleegkundige herken ik de enorme bergen die je als hartpatiënt moet zien te beklimmen en die je beschrijft, elke keer weer. Keuzes maken waar je normaal nooit bij stilstond en je leefstijl totaal aanpassen. Doe het maar even…Het vraagt veel van jou en je omgeving. Jouw kracht is een voorbeeld voor heel veel mensen en die kracht lees ik in elke zin!

    Dikke kus

  2. Lieve Manon, wat heb je dit weer prachtig verwoord. Het komt wederom binnen om je struggle met deze oneerlijke situatie te lezen. Ik denk aan je! Liefs Meia

  3. Lieve Manon wederom geraakt door jouw verhaal. Wat weet je jouw verdrietige verhaal mooi te verwoorden. Helaas gaat dit verhaal over jou …. 😥

  4. Suzanne en Barry

    Lieve Manon, wat een kwaliteit zien wij nu terug. Je kan mega duidelijk een verhaal/emotie beschrijven. Daar kan ik zeker nog wat van leren. Je bent een topper en dit is zo oneerlijk allemaal. Je wordt elke dag weer geconfronteerd. Andere denken ‘problemen’ te hebben. Waarvan jij zult denken, was dat maar mijn probleem.. Dit is mega oneerlijk. Jullie zijn samen zo’n mooi/sterk stel. Klagen komt niet in jullie woordenboek voor. Maar ondertussen hebben jullie het wel zwaar. Erg zwaar. Wij wensen jullie heel veel sterkte en weet dat je ons altijd mag bellen😘😘

    Hele dikke knuffel van ons😘

    1. Wat een lief bericht, heel erg bedankt. De confrontaties zijn er zeker en zijn heftig. Het voelt fijn om te weten dat we altijd op jullie kunnen rekenen. Jullie zijn toppers. Dikke knuffel terug!

  5. Ha Manon en Bart
    Bedankt voor een inkijk in jou leven en wat je voelt en meemaakt .
    Knap dat je ondanks je slechte conditie toch volhoud te wandelen. Het hart van een 80 jarige laat jou ook voelen als een 80 jarige …het lijkt me moeilijk een balans te vinden in jullie leven wat kun je wel en wat lukt je niet.
    Sterkte in dit proces en jullie lieve karakter moet jullie er door heen slepen…
    Blijf zo mooi schrijven je kunt dat heel goed 😘

  6. Wat heb je het weer goed, mooi en helder verwoord, en weer stroomt mijn hart over van medelijden voor jou/jullie.
    Dikke kus

  7. Hoi Manon en Bart

    Je hebt het indrukwekkende artsenbezoek duidelijk verwoord Manon. Het is wat je zegt, dealen met het hart van een 80 jarige😢.
    Hoe oneerlijk is dat, maar daar wordt niet naar gevraagd 😢
    Wij wensen jullie beide sterkte in dit moeilijke proces van acceptatie.
    Liefs van Wim en Nita

  8. Ach lieve Manon ik word er zo verdrietig van als ik dit lees! Ik weet dat jij zo van t “ goede” leven kon genieten. En inderdaad als je 80 was geweest was aanpassen wat minder moeilijk geweest! Weet dat we er voor je willen zijn! Niet alleen in goede tijden meis😘😘

  9. Mooi stukje lieve Manon, fijn om een stukje van je gedachten te kunnen volgen op deze manier. Verdrietig dat het allemaal waarheid is:(

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *