Onzichtbaar verlies

Als klein meisje speelde ik met poppen, speelde ik vader en moeder met vriendinnetjes en al heel jong wist ik ‘als ik later groot ben, dan ga ik zelf mama worden’. Dat beeld is nooit meer bij me weggegaan. In alle fasen van mijn leven, tot aan een volwassen vrouw, fantaseerde ik over het moment dat die rol in vervulling zou gaan. Het begeleiden van een individu, het verzorgen, het opvoeden – wat keek ik er naar uit!

Fantaseren

In de afgelopen jaren heb ik vele babyshowers en kraambezoeken mogen meemaken. Ik genoot enorm van de sprankeling die altijd te zien is bij een zwangere vrouw en bij de ouders. Die ‘twinkeling’ in de ogen. Het moet toch zo bijzonder zijn, bedacht ik me altijd. Bij alle keren dat ik een cadeau kocht, liep ik langs de babykleren – altijd moest ik het even aanraken en kriebelde het van binnen en dacht ik ‘op een dag kleed ik onze baby aan en deze dag komt steeds dichterbij’. In gedachten zag ik mezelf al mijn liefde geven, zag ik mezelf begeleiding geven in de opvoeding. Zag ik het voor me – een gezin. In mijn gedachten was de babykamer al klaar, ik wist al jaren hoe ik deze zou inrichten.

Als ik één ding in het leven zeker wist dan was het wel dat ik mama ging worden en dat ik ook nog eens een hele goede mama zou zijn.

Gevolgen

Echter zijn de gevolgen van het hebben van een chronische ziekte hard, mijn hartaandoening houdt geen rekening met mij en mijn wensen in het leven. Het is er en dat is een gegeven. Met de gevolgen die daaruit voortvloeien, daar heb ik het mee te doen. Daar hebben wij het mee te doen.

Ongeloof

Half januari 2021, met mijn schoonmoeder zit ik in de wachtkamer van de cardioloog. En alhoewel ik dacht dat het ging om een ‘routine afspraak’, kreeg ik het bittere bericht dat een zwangerschap voor mij niet mogelijk is. Het risico dat ik of de baby zou komen te overlijden is te groot. Nooit kwam een bericht zo enorm hard binnen als deze. Nooit zijn er zo snel tranen bereikt in mijn ogen. Mijn handen beginnen te trillen, mijn lichaam volledig aan. ‘Is er dan écht geen mogelijkheid?’ vraag ik nog met een trillende stem aan de cardioloog. De hoop wordt mij ontnomen. Ongeloof. Tranen volgen, tranen blijven komen. Onderweg in de auto naar huis kan ik alleen maar huilen en mijzelf afvragen; ‘Waarom, waarom? Het is niet waar, dit kan gewoon niet’.

Ik kan je geen vader maken

Ik realiseer me dat ik dit bericht zo dadelijk met Bart moet gaan delen. ‘Hoe ga ik dit bericht in godsnaam delen?’ ‘Wat ga ik zeggen?’ Mijn gedachten en gevoelens springen alle kanten op. Eenmaal thuis ga ik zitten op de bank en ik staar voor me uit. Niet veel later komt Bart binnen. “Wat is er? Is er iets niet goed”? Ik kan amper mijn woorden uitspreken en het enige wat eruit komt is “ik kan je geen vader maken lieverd, ik mag niet zwanger worden”.

Verslagen

De schrik en de tranen bij Bart zijn zichtbaar. We zijn allebei verslagen. In één klap is onze diepste wens ons ontnomen. Zelf geen keuze meer hebben, de keuze bepaald. De harde realiteit.

Mijn handen leg ik op mijn buik, mijn buik waar nooit een individu in zal gaan groeien. Nooit weten hoe het voelt om een eerste echo te krijgen. Nooit weten hoe het voelt om de eerste schopjes te voelen. Nooit weten hoe het voelt om zwanger te zijn. Het verdriet is onvoorstelbaar groot. De pijn zo fel. Het voelde altijd zo dichtbij en nu is het zo ver weg.

12 reacties op “Onzichtbaar verlies”

  1. Lieve Manon…. en uiteraard ook Bart,

    Ik ben er stil van… wat ik alleen kan zeggen is;

    Ik wens jullie veel sterkte om dit verdriet die jullie beiden hebben te dragen….ik wens jullie veel kracht toe om het een plekje te kunnen geven.
    Ik wens jullie veel liefde, voor nu… en voor alle dagen.. ❤️

    Ik kan mij niet voorstellen hoe ondragelijk deze pijn is en ik hoop dat jullie steun in elkaar kunnen vinden!

    Heel veel liefs en een dikke knuffel van ons❤️
    Tris en Sas

    1. Wat een ontzettend lief bericht van jullie, heel erg bedankt. Het verdriet is nog steeds iedere dag groot, het gemis en er geen keuze meer in kunnen hebben is en blijft intens. Het geeft kracht en moed om zulke lieve woorden te lezen. Dikke knuffel terug, liefs! X

  2. Lieverds, met kippenvel over mijn hele lijf en tranen in mijn ogen je verhaal gelezen. Konden we maar iets doen om jullie pijn te verzachten… Dit is zo ongelooflijk verdrietig. Er gaat geen dag voorbij dat ik niet aan jullie denk.
    Hele dikke knuffel van ons

    1. Lieve Mickey. Heel erg bedankt voor je lieve bericht. Het voelt warm om de betrokkenheid te voelen. Dank voor je steun. Liefs van ons!

  3. Terwijl ik dit lees rollen de tranen over mn wangen.
    Wat is het vreselijk als zo n droom niet waar gemaakt kan worden.
    Want een ander gun je dat geluk ook zo.
    Heel veel sterkte met weer n grote tegenslag.
    Blijf genieten van de kleine dingen om je heen. Blijf jezelf want je bent zo een top wijffie!

    1. Lieve Annemarie. Wat een ontzettend lief bericht. Het is precies wat je zegt; een droom wat niet waar gemaakt kan worden. Zo’n diepe en vurige wens – het is nog iedere dag erg intens om hier geen keuze meer in te hebben. Dankjewel voor jouw lieve en krachtige woorden. Liefs

  4. Oh lieve moedige Manon … m’n hart breekt … laat staan wat jullie moeten voelen en doorstaan…
    Hier is volgens mij ieder woord te veel, maar weet dat er nu een kaarsje voor je brand. Denk aan je …. liefs Thea xxx

    1. Lieve Thea. Jouw woorden raken me – bedankt voor je lieve woorden. En wat een fijne en lieve gedachte m.b.t. het branden van een kaarsje. Liefs!

  5. Hoi Manon en Bart
    Met tranen in mijn ogen heb ik jullie verhaal gelezen.
    Weet ook niet zo goed hoe ik nu moet reageren. Ik wil jullie sterkte wensen om een manier te vinden om hier mee te moeten omgaan.
    Wij denken aan jullie.
    Liefs van Wim en Nita

    1. Lieve Wim en Nita. Heel erg bedankt voor jullie bericht, lief. Het is een warme gedachte dat jullie aan ons denken. Liefs

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *