Paardenbloem

Sinds mijn diagnose, schrijf ik in een dagboek om mijn gevoelens op te schrijven.

Het volgende schreef ik op zaterdag 11 juli:
Ik word wakker en mijn lichaam is na een lange nacht slapen nog moe, ontzettend moe. ‘Na het douchen zal het vast een stuk beter gaan’ bedenk ik me. Ik stap uit bed en ga douchen. Laat ik me maar koud afdouchen, dat maakt mijn lichaam vast wakker. Helaas. Dit is niet het geval. Ik verman me, ik begin mij wel zorgen te maken over de afspraak welke ik vanmiddag heb staan met vriendinnen.

Borrelen. Om 16.00u verzamelen. Het is nog ochtend, laat ik het even aankijken. Bart en ik besluiten om na het ontbijt samen een wandeling te maken. Met Banjer, uiteraard. Zijn staart kwispelt al hard heen en weer bij de vraag ‘uit’? Halverwege de wandeling gaan we op een bankje zitten en rusten. Ik ben blij, even rusten. Want ik kan niet meer. Ik sleep mezelf vooruit in het wandelen, mijn hart laat me letterlijk en figuurlijk weer even zitten.

Ik probeer de positieve gedachten te houden maar de zwaarte komt steeds meer binnen. “Wat nu?” vraag ik aan Bart. “Zal ik die meiden maar af gaan zeggen of nog even aankijken?” “Zijn drie activiteiten dus toch teveel van gister op één dag?” en “ben ik dan zo moe van het eenmalig sushi eten omdat mijn lichaam nu vocht aan het afdrijven is door het zout?”

Gedachten gaan alle kanten op

Daarnaast is een intern conflict gestart met allerlei gedachtenspinsels. Het is alsof je vroeger als kind de blaadjes van de paardenbloem trok totdat je de laatste had ‘hou je wel van mij, hou je niet van mij?’ In dit geval is het ‘zal ik wel gaan?’ – ik wil mijn afspraken met vriendinnen nakomen. Het is ook gezellig. Ik ga gewoon heel even. Ik wil ze ook niet kwijt raken. Tegenover ‘zal ik niet gaan?’ – ik wil aan mijn rust denken, ik ben nu al zo moe. Als ik nu ga, dan ga ik over mijn grenzen heen. Ze zullen het vast begrijpen. Zucht.

Bart en ik vervolgen onze wandeling, de zon schijnt. Het is een heerlijke zomerdag, niet te warm en niet te koud. Perfect eigenlijk. Perfect weer voor een borrel. Eenmaal thuis ga ik nog even door in mijn hoofd met het plukken van de blaadjes van de paardenbloem ‘zal ik wel gaan of zal ik niet gaan?’ Vermoeidheid in mijn lichaam voel ik overal, ik voel mijn ogen branden en zelfs Bart kan benoemen “jeetje lieverd, je ziet er moe uit”.

Machteloos

Ik voel frustratie opkomen omdat ik überhaupt over deze stomme paardenbloemvraag moet nadenken en niet veel later barst ik in tranen uit. Het is zo confronterend. Wat voorheen zo vanzelfsprekend was – ‘borrelen met vriendinnen’ en geen rekening houden met tijd of alcohol, is er niet meer. Het ‘we zien wel wat de dag ons brengt’, is verandert in ‘op de dag zelf bepalen wat wel of niet kan’.

Ik kruip op de bank en ik besluit om mijn vriendinnen af te zeggen, hoe graag ik ook wil. Op dit moment zit het er gewoon niet in. Ik wil aan mezelf denken, ik wil zorgen voor mezelf.

Ik probeer zo duidelijk mogelijk te zijn in het bericht zodat ik ze kan meenemen in het proces in plaats van ‘ik ben moe, ik kan niet komen’. Het blijft lastig, uitleggen waarom je lichaam niet meer doet wat je wilt. Het volgende zet ik in het bericht:

Lieve vriendinnen. Ik moet helaas vanmiddag afzeggen. Ik zit laag in mijn energie vandaag. Gister spontaan sushi wezen eten met mijn ouders, door het zout ben ik helaas vocht gaan vasthouden en is mijn lichaam hard aan het werk om het vocht af te drijven. Daarnaast ‘komt de man met de hamer’ langs nu omdat kennelijk gister toch teveel was qua afspraken (ziekenhuis bezoek, schoonheidsspecialiste en uiteten). Dus moet het vandaag weer rustig aan doen (ik ben nog aan het leren). Super jammer wel, want had echt veel zin om jullie weer even te zien. Maar dat halen we een volgende keer in. Veel plezier vanmiddag, groetjes aan de rest en tot snel!

Ik blijf stil liggen op de bank, ik trek mijn benen omhoog en rol mezelf op. Mijn tranen rollen nog over mijn wangen. Ik realiseer me al snel dat dit de rouwverwerking is, afscheid nemen van de persoon wie ik niet meer kan zijn.

De volgende dag

“Ga je met me mee naar het strand?” vraagt Bart. “Je moet hier even weg”. Even stamel ik maar ik weet dat het strand altijd goed doet. Ik trek mijn slippers aan, Banjer mee en we stappen de auto in onderweg naar het strand. Vermoeid zet ik stap voor stap in het zand maar bij iedere stap in het heerlijke zand weet ik ook ‘het komt goed, het komt echt goed’ en groeit het vertrouwen in mij om door te gaan in dit proces.

Ik ruik de zeelucht, ik zie kindjes spelen en lachen, onze Banjer die zo vrolijk achter de bal aanrent en tot slot genieten van een heerlijke limonade in ons favoriete strandtent. En daar zijn we weer, intens genieten van de kleinste dingen. Intens genieten van een vreselijke lieve vriend. Het leven komt drastisch in een ander perspectief te staan en ik zal het steeds ietsjes meer en meer moeten gaan toelaten in mijn leven.

De dag sluit ik af met het zien van mijn lieve neefje Hugo en mijn lieve nichtje Anna en geweldige, mooie en motiverende gesprekken met mijn allerliefste zus. Het leven is mooi. Echt mooi.

14 reacties op “Paardenbloem”

  1. Lieve Manon, wat weet je dit toch weer prachtig te verwoorden, het raakt me diep! Ik kan me nauwelijks voorstellen hoe jij dag in dag uit met deze worsteling te maken hebt, wat ben je toch een doorzetter. Een inspiratie voor ons allen om de kleine positieve momenten in het leven niet voor lief te nemen.

  2. Lieve Manon,

    Wees niet bang voor je eigen kracht die in je zit. Door juist soms keuzes te maken waar je niet altijd blij van wordt op dat moment bescherm je echt jezelf. Dit zegt heel veel over jouw kracht en vermogen om die keuzes juist te kunnen maken en weer kracht op te doen voor de volgende dag. Er zal niemand, maar dan ook niemand in jouw leven zijn die daar geen begrip voor heeft.

    Er gaat geen week voorbij dat ik niet aan jullie denk. Ik bewonder je mooie schrijftalent en je doorzettingsvermogen!

    Dikke kus !

  3. Liefste Zusje,

    Wat heb je weer op een mooie manier je emoties op papier weten te zetten.
    Ondanks het feit dat we elkaar bijna iedere dag spreken wil ik nogmaals benadrukken hoeveel bewondering ik voor je heb. Zoveel life events, in zo’n korte tijd, dat is bijna niet te dragen. Ik weet hoe moeilijk je het soms hebt, maar toch probeer je je ieder dag weer te herpakken. Het positieve te zien van het leven. Je bent zo’n vechter, in zo’n eenzame strijd.
    Weet dat ik er altijd voor je zal zijn!
    Heel veel liefs en een dikke kus, je zus

  4. Lieve Manon, ik bewonder jou zo, jij laat door je blog zien wat de echt belangrijke dingen in het leven zijn, de liefde, de mensen om je heen en genieten van alle mooie momenten in het leven.
    ❤️❤️

  5. Dirk van den berg

    Lieve Manon ik zie je worsteling maar denk echt alleen aan je eigen. En wat andre denken is echt niet belangrijk het is voor jullie alle 2 echt moeilijk . Ik zal er altijd voor je zijn Dirk

  6. Lieve Manon, wat heb je dit weer goed omschreven. Je bent een dappere, sterke vrouw. Het is niet te beschrijven welke keuzes jij moet maken. Elke dag, elk uur en eigenlijk elke minuut.. Dit is niet pittig, maar zeer pittig. De keuzes die je zoals afgelopen week hebt genomen zijn dapper (huisje). Ik denk dat je alleen maar naar jezelf mag luisteren. Andere mensen zijn even NIET BELANGRIJK. Ook al zijn het je beste vriendinnen. Houdt moed en positiviteit, al valt dit niet altijd mee. Hou vol!

  7. José van den Burg

    Lieve Manon,

    Wat een achtbaan is het… Je zit er middenin, maar je laat de hoop moet varen.
    Je bent een sterke vrouw, soms zelfs sterker dan je denkt 🍀
    Knuffel voor jou ❤️

    Liefs José

  8. Lieve Manon, wat beschrijf je dit proces ontzettend raak. Zoveel te verwerken, zoveel keuzes te maken en nog zoveel te genieten. Vertrouw op jezelf en degenen die die samen met jou dit pad zullen bewandelen. Welk blaadje je ook trek van de paardenbloem, ik zal er voor je zijn. Liefs

  9. Mickey van Gasteren

    Lieve Manon,
    Je hebt weer op een prachtige en ontroerende manier beschreven hoe ongelooflijk lastig jouw/jullie leven is. Toen al, in juli, en ondertussen nog meer tegenslagen gekregen.
    Ik kan niet vaak genoeg zeggen hoe ik met jullie meeleef en zo vaak aan jullie denk.
    Kus,
    Mickey

  10. Hallo Manon,

    Wat een verhaal. Wat knap dat je durft om eerlijk te zijn tegen jezelf en je grenzen aan te geven.
    Blijf elke dag je cadeau of zegening zien en uitpakken..

    Liefs

  11. Hoi Manon
    Wat moeilijk om nu een manier te vinden om met je eigen lijf te dealen😘
    Sterkte om samen de goede manier te vinden.
    Dikke knuffel van ons beide

  12. Hi lieverd, dit stukje uit je dagboek alweer 9 maanden geleden. Lees nog zoveel positiviteit en hoop!! Maar wat heb je alweer een tegenslagen gehad sindsdien. Wens jou weer kracht & liefde en de positiviteit en hoop die jij in je hebt zitten! Sterke, mooie vrouw.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *